¡20!

29 de Novembro de 2010

Tic-tac Tic-tac

Un ano máis.

O meu "tíxasabesquen" de oxe para tí...
Cou, faste vella na distancia!
Nun "non lugar" que dalgún xeito xa che pertence.

Ao que igual que a nós nos pertencen conversas andaluzas, cancións de Sabina e mesmo composicións poéticas espontáneas!

"Non volvas, non marches"


Desta si que te agardo, cos brazos abertos.

Unha aperta. Parabéns bella ragazza!





:) E era ela, a que se pasaba horas fronte o mar, observando como se leva todo, ao igual que o tempo.

Sensacións visuais varias.

Creo que cada día máis me subordino ás experiencias efímeras. Quizais sexa a fugacidade das cousas o que as fai tan sumamente memorables. Puidera ser que se o tempo prolongase o instantáneo, non quedase nada do especial dese momento. É paradóxico, pero no fondo, é positivo carecer moitas veces daquilo que precisamos. Dunha paisaxe, dun contexto, dunha persoa, dunha canción....si, mesmo dunha canción. Cando esa composición aleatoria de notas volva a sonar, sobrevalolarei inconsicentemente a melodía. E aínda que tan só dure uns minutos, paga a pena esperar de novo por ela no meu imaxinario e difruso mundo paradisíaco.

Nese preciso instante, inmortalicei a fermosa imaxe cunha fotografía. En realidade, estaba a imprimila no meu recordo.

VENECIA :)

¡O meu oxe!

E segue a chover, cada vez con máis forza. Supoño que para min Compostela signfica surrealidade, un mundo flotante que non deixa indiferente ao descubrimento. Sorprendentes momentos fanse un oco no recordo e finais impredecibles converten a realidade nunha "anti-monotonía".

Cada día unha nova persoa se apodera da miña retina. E sigo coñecendo persoas. Persoas tan distintas e iguais no fondo. Se a palabra "cambio" xa semellaba complexa, a súa experimentación, amigos, é moito máis ca iso.